Home
Klimtochten
Skitochten
Links tochtenplanning
Beklimming op 24-05-2015 van de Lonzahorner Noordwestwand met Bart Hersmus.

In maart 2003 hadden Bart en ik vanuit het Lotschental reeds de Breitlauihorn Nordwand beklommen. Een mooie en lange tocht, waarbij we in het donker de Baltschiederklause hut konden vinden. De winterraum was gelukkig open en er was zelfs nog wat noodrantsoen en drinken in de hut.

Het mooie van het Lotschental is dat je er vanuit Nederland vrij snel bent en de anstiegs relatief kort zijn. Als je de trein pakt bij Kanderstegg en vervolgens bij Goppenstein links afslaat, ben je zo in Falfleralp op bijna 1800 meter, vanwaar de aanloop naar de bivakplek begint. Met deze kennis kwamen we na het middaguur aan in Falfleralp en vertrokken een uurtje later met sneeuwschoenen, een tent en drie dagen eten richting bivakplaats. Ons doel: 'de Lonzahorner Nordwand', via het van onderaf steil uitziende couloir, gelegen tussen de topjes van de Lonzahorner. Helaas was het enige vlakke plekje in de sneeuw. Bart zijn matje bleek wat kou door te laten en na een voor hem wat koude nacht waren we rond 3.30 op weg voor teminste een verkenningstocht, maar wel met de insteek om de mooie dag optimaal te gebruiken als alles vlot zou gaan.  We hadden tijdens de voorbereiding weinig aandacht besteedt aan de afdaling.
De condities onder en in de wand bleken erg goed. Het onderste gedeelte bestond uit perfect gedooid en opgevroren waterval ijs (max 65 graden). Het middendeel uit trittfirn (50 graden) en bovenin langs de westelijke rand bevond zich goede trittschnee (kort max 70 graden, daarna rond 55 graden).
We maakten kortom goede progressie en zonder te zekeren stonden we mooi op tijd boven het steile couloir met prachtig uitzicht op de zwiterse bergen. Echter, na het verklooien van wat tijd op het rotsgraatje bij het overschrijden van de 2e en 3e Lonzahorner werden we overvallen door plotseling opkomende mist. Na een, als gevolg van weinig acclimatisatie, oneindig durende afdaling volgde een moeizame traverse. De helling was te steil voor de sneeuwschoenen, maar de sneeuw te zacht om zonder sneeuwschoenen te lopen en met grote inspanning traverseerden we door sneeuwvelden onder allerlei rotstopjes door. Gebruik makend van kaart, hoogtemeter en kompas, vorderden we slechts langzaam. Het begon al wat te schemeren en we hielden al rekening met een koude biwaknacht. Na een zoveelste blik op de kaart en hoogtemeter moest de vlakte voor ons toch echt die onder de Beichspitze zijn en als we deze zouden volgen naar de Beichpass. Dit was de toegang tot onze warme tent. Plotseling stonden er stokken in de sneeuw... tada, vreugde maakte zich van ons meester. Dit was goed! Die stokken waren daar blijkbaar geplaatst, omdat de Beichpass een doorgang is van het Lotschental naar de ver beneden ons gelegen Oberaletschhütte. Gered, Poehpoeh, blijkbaar komt die mist vaker hier voor. Bijna in het donker kwamen bij de warme tent. Nog even vlug koken en de eerste tocht zat alweer in de pocket!


Tijden
- tent-bovenkant couloir 6 uur. (3.30 -, 9.30), niets gezekerd!
- overschrijden middelste en noordoostelijke Lonzahorner (IV - en II), totaal 3 uur, alles gezekerd.
- terug door de Beichpass (mist) totaal 7,5 uur (sneeuwschoenen onmisbaar!)
Lonzahorner Bivakplek
Kampeerplekje onder Lonzahorner.
onderste steile deel
Onderste steile deel van het couloir.
couloirCouiloir
Breed couloir
In het lange vlakkere middendeel van het couloir!
Einde in zicht
rechts naast couloir
Door zeer steile sneeuw naar de rippe ten westen van het couloir.

Bovenste deel op de westelijke rand van het couloir.

Beklimming van de middelste Lonzahorn!

Blik op het couloir bij terugkomst bij de tent.

Home
Klimtochten
Skitochten
Links tochtenplanning